OVER ONS

Christian van Eken

Terwijl ik dit schrijf, 8 april 2021, zit ik op het eiland Curaçao samen met mijn vriendin Evelien. Zij woont momenteel in West Palm Beach voor haar werk en ik woon op de Prestige in Scheveningen. Door de Coronamaatregelen is het onmogelijk om naar elkaar toe te vliegen, vanwege de travel ban. Curaçao valt buiten de Schengenlanden en hierdoor kunnen wij wel op dit eiland afspreken. Over iets meer dan een jaar hopen wij hier terug te zijn, maar dan samen op de Prestige, met een aantal opstappers. 

Toen ik een jaar of 8 was, ben ik begonnen met zeilen in een optimist op het Paterwoldsemeer in Groningen. Mijn opa liet mij “alleen” op het water in de boot zeilen naar het eilandje midden op het meer, om daar vervolgens een tentje op te zetten en dan fantaseerde ik dat het mijn eiland was. 

Een oceaan oversteek benauwd mij, en dat komt niet door het gebrek aan durf of de wil, maar door mijn gezondheidstoestand. In 2011 heb ik namelijk een dubbele longtransplantatie moeten ondergaan. Dit was noodzakelijk, omdat ik nog maar 20% longinhoud had door Cystic Fibrosis (CF).

 

Cystic Fibrosis, ook wel bekend als taaislijmziekte, is een erfelijke ziekte die bij mij rond mijn 4e jaar werd vastgesteld. De levensverwachting was destijds 13 jaar. Gelukkig was ik mijzelf daar niet toen niet zo van bewust en door de ontwikkelingen en innovaties in de behandeling van CF is mijn aandoening goed onder controle gebleven. Sluipend had ik een chronische achteruitgang van mijn longcapaciteit en heb ik twee keer een klaplong gehad met operaties als gevolg. Een transplantatie werd onvermijdelijk, met de bijhorende onzekerheid en wachttijd.

Op 23 september 2011 was het zover en werd ik opgeroepen omdat er twee transplantatie longen voor mij beschikbaar waren. Dit was een enorm spannende tijd, met zowel tijdens als na de operatie veel risico’s op eventuele complicaties of afstoting. Vooral het eerste jaar na een transplantatie is het oppassen. Twee dagen na de operatie moest ik al van mijn fysiotherapeut op de loopband gaan oefenen. Door te bewegen ging het herstel sneller en samen met mijn verlangen om snel thuis te willen zijn, was ik in iets minder dan drie weken weer thuis. Volgens mijn doktoren in het UMC (Utrecht Medisch Centrum) was dit een record.

Na mijn operatie had ik weer energie en zin om te ondernemen. Ik heb vervolgens mijn vaste baan opgezegd, ben ik voor mijzelf begonnen en heb ik een boot gekocht (de Fingold), een Contessa 32. Genieten van wat het leven je kan bieden!

Ik werk nu als zelfstandig professional met mijn bedrijf Clic-360 en adviseer in Systems Engineering en Risicomanagement voor de bouw, infra en energiesector. Daarnaast adviseer ik klanten met een datamanagement tool, die ik samen met twee andere partners heb ontwikkeld. En het grote voordeel als zelfstandige is dat ik mijn werk goed kan combineren met het zeilen.

“Waar een wil is, is een weg”

Nu ik een longtransplantatie heb gehad zit ik vast aan regelmatige controles in het ziekenhuis en heb ik een lijst aan medicijnen die ik per dag moet slikken. Mijn weerstand wordt met opzet laag gehouden om eventueel afstoting te voorkomen, door deze bepaalde medicatie heb ik diabetes gekregen. Dit alles betekent dat ik een speciaal dieet moet volgen, dat ik moet oppassen in de zon en zeker met ziektes, zoals bijvoorbeeld Corona, moet oppassen met eventuele besmetting.

Zoals je wellicht zult begrijpen is het voor mij niet zo eenvoudig om bijvoorbeeld een lange reis te maken of zomaar op de bonnefooi een tripje te maken. Dus om met een zeilboot langs exotische landen te gaan en een oceaan oversteek te maken, waarbij je minimaal 15 a 21 dagen op zee bent, brengt wat zorgen met zich mee. Want wat als ik mij tijdens de oversteek benauwd voel, of door een of andere reden zonder medicijnen kom te zitten, of dat ik voor een (spoed) controle naar het ziekenhuis moet? Maar simpel gezegd, dit is wat ik wil en ik voel mij sterk. Dit is iets wat ik altijd al een keer heb willen doen en waar een wil is, is een weg. Ik zie mijn bagage als een extra uitdaging en een beetje logistiek gepuzzel, maar we gaan!

Evelien Lauwers

Vanaf kleins af aan hebben mijn ouders mij en mijn broers al kennis laten maken met zeilen. Zo zijn in de zomer van 1989 mijn ouders (mijn moeder hoogzwanger van mij en mijn tweelingbroer) op zeilvakantie geweest met vrienden om vervolgens te trouwen op Corsica. En tijdens mijn jeugd zijn wij op meerdere zeilvakanties geweest en werden zomervakanties besteed op de Vinkeveense Plassen tijdens zeilkamp.

Zeilen vond ik altijd een gevoel van vrijheid geven en ik keek altijd jaloersmakend naar vlogs van wereldzeilers. Een (stille) droom om ooit een lange zeilreis te maken, die ik altijd wel in mijn achterhoofd had. Maar toen ik Christian begin 2020 ontmoette leek dit opeens werkelijkheid te kunnen worden. Na een paar dates mocht ik al kennis maken met de Fingold, de prachtige Contessa 32 van Christian, die zo vlak voor het seizoen wel een poetsbeurt kon gebruiken. En tijdens ons eerste tochtje samen, van Hellevoetsluis naar Scheveningen, werd mijn zeilkennis afgestoft en werd dit een van de vele tochtjes die we tijdens de Corona pandemie maakten. 

Al tijdens een van onze eerste dates, kreeg ik een nieuwe baan aangeboden en moest ik Christian vertellen dat ik waarschijnlijk een aantal jaar naar Amerika ging verhuizen voor mijn werk. Heel lief zei hij toen tijdens een date; “Was dit het dan?”. Het was pril maar eigenlijk wisten we dat dit wel eens heel goed kon uitpakken. Christian wilde namelijk altijd al een keer de Atlantische Oceaan oversteken en het toeval wilde zijn dat mijn nieuwe baan gevestigd was in North Palm Beach, Florida. Vanwege Corona hadden we nog een aantal maanden samen en werd het plan steeds concreter. We hebben samen heel wat boten bekeken, en bezochten in Hamburg (tijdens onze eerste weekendje samen weg) de X-442. Christian vertelde mij op voorhand al dat ik deze boot waarschijnlijk het mooiste zou vinden en hij kreeg gelijk.

Inmiddels woon ik, sinds februari 2021, in West Palm Beach, Florida en werk ik als General Manager bij Duca del Cosma. Het is flink puzzelen om elkaar met de travel bans regelmatig te zien, maar we weten waar we het voor doen. Eind juli vertrekt Christian voor zijn eerste etappe naar de Canarische Eilanden en hopen wij in december 2021 samen de Atlantische Oceaan over te steken.

In de omgeving van West Palm Beach zullen we een tijdje op de boot blijven wonen, zodat ik mijn werk kan blijven uitvoeren. Christian zal als zelfstandige verder werken en hoopt ook zeilvakanties te kunnen organiseren naar de Bahama’s of andere gebieden in de buurt. En als de tijd daar is, zullen wij hopelijk starten met onze lang (gedroomde) zeilreis.